De dood: overstap of eindbestemming?

Om het verschijnsel ‘dood’ te kunnen verklaren, dienen we eerst te begrijpen wat nu eigenlijk ‘leven’ is, en hoe het is ontstaan.

“Toen formeerde de HEER God de mens van stof uit de aardbodem en blies de levensadem in zijn neus; zo werd de mens tot een levend wezen.” Genesis 2:7＋

Een menselijk wezen bestaat dus uit twee elementen:

•het stof uit de aardbodem

•de levensadem.

God maakte de mens uit aarde. Ons lichaam bestaat voor een groot deel uit water. Daarnaast bevat het bestanddelen als eiwitten, vetten en mineralen, zoals fosfor, ijzer, magnesium, calcium, etc.

De materiële waarde van de mens bedraagt niet meer dan acht euro. De mens was een armzalig hoopje stof gebleven wanneer God hem niet de levensadem had ingeblazen! Zou er een wiskundige formule van deze gebeurtenis bestaan, dan zou deze er als volgt uitzien:

Materie (aarde) + levensadem = levend wezen

Toen God de mens uit het stof van de aarde vormde en hem de levensadem inblies, werd deze een “levende ziel”. Dat betekent echter niet dat de mens een onsterfelijke ziel kreeg, maar dat hij een levende ziel werd! Wanneer er in de Bijbel staat dat er op één dag 3.000 “zielen” werden gedoopt, dan worden hiermee toch ook geen geesten bedoeld, maar mensen van vlees en bloed! De Bijbel zegt dat de ziel (=mens) sterft: “De ziel die zondigt, zal sterven.” Ezechiël 18:4＋

Wanneer verschillende elementen zich met elkaar verbinden, kan een nieuwe stof ontstaan met eigenschappen die sterk verschillen van die van de oorspronkelijke elementen. Natrium is bijvoorbeeld een zeer reactief metaal en chloor is in zuivere vorm een giftig gas. Wanneer beide elementen chemisch met elkaar reageren, ontstaat natriumchloride: het gewone keukenzout.

2 Na (natrium) + Cl₂ (chloor) → 2 NaCl (natriumchloride)

Iets soortgelijks zien we bij water. Waterstof en zuurstof zijn afzonderlijk gassen, maar wanneer zij zich in de juiste verhouding met elkaar verbinden, ontstaat water:

2 H₂ (waterstof) + O₂ (zuurstof) → 2 H₂O (water)

Deze voorbeelden helpen ons de Bijbelse beschrijving van de schepping van de mens te begrijpen. Het lichaam uit de aarde was zonder Gods levensadem nog geen levend mens. Pas toen God de levensadem inblies, werd de mens een levend wezen:

stof uit de aarde + levensadem van God = een levend wezen

De mens ontving dus niet een afzonderlijke, onsterfelijke ziel; de mens werd door Gods levensadem een levende ziel.

Een lamp brandt als zij op het elektriciteitsnet wordt aangesloten. Onderbreekt men de stroomkring, dan gaat het licht uit. Onafhankelijk van elkaar kan er niet zomaar licht ontstaan, noch door de gloeilamp, noch door de elektrische stroom.

Zo staat de dood lijnrecht tegenover het leven: “En de stof keert terug tot de aarde, zoals het geweest is, en de geest keert terug tot God, die hem geschonken heeft.” Prediker 12:7＋ (geest = levensadem)

“Verbergt U uw aangezicht, dan worden zij verdelgd, neemt U hun adem weg, dan sterven zij en keren terug tot hun stof.” Psalm 104:29＋

Wanneer God de levensadem weer terugneemt, sterft de mens. Hier gebeurt hetzelfde als bij een gloeilamp waarvan de stroomkring wordt onderbroken:

De Bijbel zegt dat...

•...de doden niets weten: “De levenden weten tenminste, dat zij moeten sterven, maar de doden weten niets; zij hebben geen loon meer te wachten, zelfs hun nagedachtenis is vergeten.” Prediker 9:5＋

•...hun gevoelens meesterven: “Zowel hun liefde als hun haat en hun jaloezie zijn reeds lang vergaan; en zij hebben nooit deel aan iets, dat onder de zon plaatsvindt... Al wat uw hand vindt om naar uw vermogen te doen, doe dat, want er is geen werk of overleg of kennis of wijsheid in het dodenrijk, waar u naartoe gaat.” Prediker 9:6,10＋

•...ze niet meer kunnen denken: “Gaat zijn adem uit, dan keert hij terug tot zijn aarde, te dien dagen vergaan zijn plannen.” Psalm 146:4＋

•...zij ook niets meer weten over degenen die hen eens dierbaar waren: “Zijn zonen mogen tot ere komen, maar hij weet het niet; of komen zij tot lage staat, hij bemerkt niets van hen.” Job 14:21＋

•...zij God niet kunnen loven: “Want in de dood is aan U geen gedachtenis; wie zou U loven in het dodenrijk?” Psalm 6:6＋ “Niet de doden zullen de HEER loven, niemand van wie in de stilte zijn neergedaald.” Psalm 115:17＋ “Want het dodenrijk looft U niet, de dood prijst U niet; wie in de groeve zijn neergedaald, hopen niet op Uw trouw. De levende, de levende, hij looft U, zoals ik vandaag doe.” Jesaja 38:18-19＋

Jezus vergeleek de dood met een slaap: “Lazarus, onze vriend, is ingeslapen, maar Ik ga daarheen om hem uit de slaap te wekken.’ De discipelen zeiden toen tegen Hem: ‘Heer, als hij slaapt, zal hij herstellen.’ Maar Jezus had het bedoeld van zijn dood; zij echter meenden dat Hij de rust van de slaap bedoelde. Toen zei Jezus ronduit tegen hen: ‘Lazarus is gestorven.”’ Johannes 11:11-14＋

Wanneer wordt gezegd dat de doden “slapen”, betekent dit dat zij in een toestand verkeren waarin zij zich van niets bewust zijn. Net als bij de slaap is dit echter tijdelijk: bij de opstanding krijgen zij hun bewustzijn weer terug.

“Maar wanneer een man sterft, dan ligt hij krachteloos neer; geeft een mens de geest, waar is hij gebleven? Zoals water verdampt uit een meer en een rivier verloopt en uitdroogt, zo legt een mens zich neer en staat niet meer op; totdat de hemelen niet meer zijn, ontwaken zij niet en worden niet wakker uit hun slaap.” Job 14:10-12＋

Het leven lijkt op een bloem, die verwelkt nadat zij is afgesneden: “De mens, uit een vrouw geboren, is kort van dagen en zat van onrust. Als een bloem onitluikt hij en verwelkt, als een schaduw vliedt hij heen en houdt geen stand.” Job 14:1-2＋

Wie God trouw blijft tot de dood, heeft een fantastisch vooruitzicht: “Herleven zullen uw doden —ook mijn lijk—, opstaan zullen zij. Ontwaakt en jubelt, u die woont in het stof! Want uw dauw is een dauw van licht; en de aarde zal aan de schimmen het leven teruggeven.” Jesaja 26:19＋

“Want indien wij geloven, dat Jezus gestorven en opgestaan is, zal God ook z6 hen, die ontslapen zijn, terugbrengen met Hem. Want dit zeggen wij u met een woord van de Heer: wij levenden, die achterblijven tot de komst van de Heer, zullen in geen geval de ontslapenen voorgaan, want de Heer zelf zal...neerdalen van de hemel, en zij die in Christus gestorven zijn, zullen het eerst opstaan; daarna zullen wij levenden, die achterbleven, samen met hen op de wolken in een oogwenk worden weggevoerd, de Heer tegemoet in de lucht, en zo zullen wij altijd bij de Heer zijn.” 1 Tessalonicenzen 4:14-17＋

Hoewel de meeste christenen geloven dat de gelovige direkt na zijn dood naar de hemel gaat, zegt de Bijbel iets heel anders:

“Ook deze allen, hoewel door het geloof aan hen een getuigenis gegeven is, hebben het beloofde niet verkregen, daar God tets beters met ons voor had, zodat zij niet zonder ons tot de volmaaktheid konden komen.” Hebreeën 11:39-40＋

“Maar u, ga het einde tegemoet, en u zult rusten en opstaan tot uw bestemming aan het einde der dagen.” Daniël 12:13＋

De mensen die geloven dat de gestorvene meteen na zijn dood wordt ‘bestrafd’ of ‘beloond’, geloven vaak tevens in de opstanding en het eindoordeel. Dat is onlogisch, want waarom zou iemand die al bij God is, nog eens uit het graf moeten opstaan? En waar dient de oordeelsdag voor, als het lot van deze mensen reeds lang is bepaald?

God waarschuwde Adam en Eva voor de gevolgen van de zonde: zij zouden sterven (Genesis 2:16-17＋). Satan verleidde hen echter met een leugen, doordat hij de slang tegen Eva liet zeggen: “U zult helemaal niet sterven...” (Genesis 3:4＋)

Gedurende meer dan zesduizend jaar geschiedenis van de mensheid heeft Satan deze leugen over de hele wereld verspreid, en veel volken geloven erin. De dodenkultus bestond reeds bij de

Egyptenaren, die hun overledenen kostbare dingen als meubels, levensmiddelen en sieraden meegaven. Tegenwoordig geloven veel mensen uit het Westen in de reïncarnatie.

Christenen geloven vaak dat de overledenen al in de hemel, de hel of het vagevuur zijn. We zien dat satans leugen, “U zult niet sterven”, het nog steeds goed doet.

Alleen God is onsterfelijk: “...die alleen onsterfelijkheid heeft, en een ontoegankelijk licht bewoont, die geen der mensen gezien heeft of zien kan. Hem zij eer en eeuwige kracht!” 1 Timoteüs 6:16＋

Jezus wil ook Zijn kinderen het eeuwige leven geven, door hen bij Zijn terugkeer onsterfelijk te maken.

“Zie, ik deel u een geheim mee. Allen zullen wij niet ontslapen, maar allen zullen wij veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik, bij de laatste bazuin, want de bazuin zal klinken en de doden zullen onvergankelijk opgewekt worden, en wij zullen veranderd worden. Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen. En zodra dit vergankelijke onvergankelijkheid aangedaan heeft, en dit sterfelijke onsterfelijkheid aangedaan. heeft, zal het woord werkelijkheid worden, dat geschreven is: De dood is verzwolgen in de overwinning. Dood, waar is uw overwinning? Dood, waar is uw prikkel?” 1 Korintiërs 15:51-55＋

Leven kenmerkt zich door activiteit. De dood staat in schril contrast tot het leven. Wanneer de mens sterft, houdt hij op te bestaan en bevindt zich in een toestand waarin hij zich van niets meer bewust is. Onze grote hoop is op de terugkeer van Jezus gericht, want dan zullen de gelovigen uit de dood worden opgewekt. Wat een geweldig weerzien met degenen die ons na aan het hart liggen!

Uiteindelijk zal Christus de dood voor altijd wegdoen: “En Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. En Hij die op de troon gezeten is, zei: ‘Zie, Ik maak alle dingen nieuw.’ En Hij zei: ‘Schrijf, want deze woorden zijn getrouw en waar.”

Openbaring 21:4-5＋

“Zalig en heilig is hij, die deel heeft aan de eerste opstanding: over hen heeft de tweede dood geen macht, maar zij zullen priesters van God en van Christus zijn en zij zullen met Hem als koningen heersen, duizend jaren.” Openbaring 20:6＋

In een museum in Whitby (Engeland) staat een kristallen urn, waarin men een sleutel kan zien die schijnbaar in de lucht zweeft. Dit fenomeen lijkt onverklaarbaar, maar de oplossing is heel eenvoudig. De sleutel wordt door een sterke magneet naar boven getrokken, terwijl hij van onder aan een bijna onzichtbare draad is bevestigd. Ook ons leven hangt aan een dun draadje, en we weten niet wanneer deze wordt doorgesneden. Wij moeten daarom bewust leven, en niet achteloos met onze tijd omgaan.